سولقان دو
سولقان (۲)
كوه شرقي روستا « نامرو» خوانده مي شود در اين كوه بندي است معروف به «بند عيش» .
بالاي بند عيش آثار ساختماني قديمي ديده مي شود . كوه غربي آبادي معروف به «سنبلان» است و بندهاي معروف آن «بند ازاب » و «بند هسار» است . دره هاي معروف سولقان عبارتند از : «دره درگه » و «دره هستك» . هواي سولقان در تابستان خنك است و دنباله باد كندوان اين آبادي را مي گيرد . طبق آماري در سال 1326 ه.ش ، در اين آبادي دويست خانوار زندگي مي كنند و در تابستان ده خانوار از اهالي ده كه به تهران رفته اند براي هواخوري به سولقان مي آيند .
ساكنان سولقان به طايفه هاي زير تقسيم مي شوند :
1-طايفه مراد 2- طايفه حاجي محمد رحيم 3- طايفه شيرين 4- طايفه اويسي 5- طايفه عابدي 6- طايفه زينعلي 7- طايفه سيدي 8- طايفه حاجي محمدعلي ۹- طایفه حاجیان ۱۰- طایفه میری ۱۱- طایفه عسگری ۱۲- طایفه مرادی۱۳- طایفه بیده ۱۴- طایفه شیخان ۱۵- طایفه غفاری .
از اشخاص سرشناس محل و قديمي هاي روستا ميتوان از كربلايي عزيزالله ( حاج عزيزالله حاجي محمدعلي ) ياد كرد .
زبان اهالي همان لهجه شميران است با اين فرق كه اينان « ها » و«غين » را غليظ تر تلفظ مي كنند و لغات قديمي در لهجه ايشان زنده مانده است . شغلشان باغباني و كشاورزي و گله داري و سبد بافي است . از زمين هاي كشاورزي و كشتزارها ميتوان به « زمين شريكي » و « زمين حاجي صالح » و چندين قطعه زمين كوچك ديگر اشاره كرد .
باغها : باغ اسد ، باغ كريم ، باغ سيت ، باغ حاجي بهرام ، لش غفور ، ويشه ها ،پله رضا ، سه چهار قطعه املاك موقوفه دارد و وقف بر عزاداري حضرت سيدالشهداء عليه السلام است . زمين ها و باغها قطعه اي به فروش مي رود . و اهل خبره قيمت و مقدار زمين را ديد مي زنند .
علف چين و علف چرهاي كوه :
1- دشت عظيم 2- كوتورا( کتورا) 3- دره هسار 4- اشكستك 5- پوراز6- پشته آيش 7- چال هسار 8- گيلينا 9- چشمه شاهي 10- سياسر 11- گل اسل 12- چشمه صادق 13- سرگرده خرمن 14- دره علي 15- درداغ 16- دره ميليو 17- دره حاجي سيف الله 18- تنگه كيگا 19- تنگه رندون 20- تنگه تالون 21- دودره 22- جوئن نارون 23- باقالائي .